Splunk vs Darktrace: twee categorieën die zelden dezelfde vraag beantwoorden
“We twijfelen tussen Splunk en Darktrace.” Die zin valt regelmatig, en bijna altijd betekent hij iets anders dan hij lijkt. Splunk vs Darktrace is namelijk geen keuze tussen twee vergelijkbare producten, maar tussen twee verschillende manieren om naar je omgeving te kijken. Wie ze naast elkaar legt op een featurelijst, vergelijkt appels met een fietswiel.
Toch is de vraag terecht. Beide platformen beloven dat je aanvallen eerder ziet, beide zitten in dezelfde budgetlijn, en beide worden door dezelfde mensen beoordeeld. Dit artikel legt uit wat elk platform daadwerkelijk doet, waar de verwarring vandaan komt, hoe Darktrace zich verhoudt tot CrowdStrike en Vectra, en wanneer je beide inzet.
Andere categorieën, hetzelfde budget
Splunk is een dataplatform. Je stuurt er logs, metrics en events naartoe uit je hele landschap, firewalls, servers, identity providers, applicaties, cloudplatformen, en gebruikt het om te zoeken, correleren, rapporteren en detecteren. Met Splunk Enterprise Security erbovenop wordt het een SIEM: een plek waar detectieregels draaien en waar analisten hun onderzoek doen. De kracht zit in context en historie. De voorwaarde is dat je de data eerst binnenhaalt en op orde brengt.
Darktrace is een detectieplatform met zelflerende AI, primair in de categorie network detection and response. Het bouwt een beeld op van wat normaal is in jouw omgeving, welk apparaat praat met welk systeem, op welk moment, in welk volume, en slaat aan op afwijkingen van dat patroon. Darktrace dekt naast netwerk ook e-mail, cloud en identity, en biedt attack surface management. Met Autonomous Response kan het bovendien zelfstandig ingrijpen op het moment dat iets afwijkt.
Het onderscheid in één zin: Splunk beantwoordt vragen die je stelt, Darktrace stelt vragen die je niet had bedacht.
Splunk versus Darktrace: waar het kernverschil zit
Drie dimensies maken het praktisch.
Waar de intelligentie zit. Bij Splunk zit die in wat jij bouwt: use cases, correlation searches, datamodellen, tuning. Dat is werk, en het is precies waarom een Splunk-omgeving na twee jaar veel beter is dan na twee maanden. Bij Darktrace zit de intelligentie in het model, dat zelf leert wat normaal is, de leerperiode duurt gemiddeld ongeveer een maand. Dat betekent sneller resultaat, en ook minder inzicht in waaróm iets als afwijkend wordt gemarkeerd.
Wat je nodig hebt om te beginnen. Splunk vraagt een datastrategie: welke bronnen, welke kwaliteit, welk volume, welke normalisatie. Zonder dat werk krijg je een dure zoekmachine. Darktrace vraagt vooral netwerktoegang en tijd om te leren; de drempel om te starten ligt lager.
Wat je overhoudt. Splunk levert een audittrail, rapportage en onderzoeksmogelijkheden over de lange termijn, je kunt drie maanden terugkijken naar wat er precies gebeurde. Darktrace levert detectie en respons in het moment. Het eerste is wat een auditor wil zien; het tweede is wat je aanvaller tegenhoudt.
Geen van beide is daarmee beter. Ze lossen andere problemen op.
Is Darktrace een SIEM-tool?
Nee. Dit is de meest voorkomende misvatting, en hij is begrijpelijk: Darktrace produceert alerts over securitygebeurtenissen, dus lijkt het op wat een SIEM doet.
Een SIEM is per definitie een systeem dat logdata uit veel verschillende bronnen centraal verzamelt, langdurig bewaart, doorzoekbaar houdt en er detectielogica op toepast die jij beheert. Die eerste twee eigenschappen, brede logverzameling en langdurige bewaring voor onderzoek en rapportage, zijn niet waar Darktrace voor gebouwd is. Darktrace analyseert vooral verkeer en gedrag in het moment.
De praktische consequentie: als je Darktrace koopt om aan een SIEM-verplichting te voldoen, kom je bedrogen uit. Voor NIS2, ISO 27001 of DORA wordt gevraagd naar aantoonbare logging, bewaartermijnen en herleidbaarheid, en dat is precies het terrein van een SIEM. Andersom geldt trouwens hetzelfde: een SIEM alleen betekent niet dat je afwijkend gedrag in je netwerk daadwerkelijk opmerkt.
Darktrace versus CrowdStrike: netwerk tegenover endpoint
Deze vergelijking komt vaak op tafel omdat beide platformen AI en autonome respons noemen. Het onderscheid is echter vooral een kwestie van waar ze kijken.
CrowdStrike is in de kern een endpoint-platform: een agent op laptops, servers en workloads die procesgedrag, bestandsactiviteit en geheugengebruik observeert en daar detectie en respons op uitvoert, de categorie endpoint detection and response, inmiddels verbreed richting XDR. Darktrace kijkt naar het netwerk en het verkeer daartussen, plus e-mail, cloud en identity, en heeft geen agent op elk apparaat nodig.
Dat maakt ze complementair in plaats van uitwisselbaar. Een endpoint-agent ziet niet wat er gebeurt op systemen waar geen agent op kan, OT-apparatuur, IoT, netwerkapparatuur, apparaten van derden. Netwerkdetectie ziet die wel, maar ziet niet wat er binnen een proces op een laptop gebeurt. Organisaties die beide hebben, hebben dat meestal met reden.
Vectra versus Darktrace: twee spelers in dezelfde categorie
Hier vergelijk je wél gelijksoortige producten. Vectra AI en Darktrace zitten allebei in de AI-gedreven network detection and response-hoek, en allebei richten ze zich op het opsporen van aanvallersgedrag in plaats van bekende signatures.
Het verschil zit vooral in de benadering. Darktrace vertrekt vanuit het aanleren van wat normaal is in jóuw omgeving en slaat aan op afwijking daarvan. Vectra legt meer nadruk op modellen die specifieke aanvalstechnieken en -gedragingen herkennen, sterk gericht op identity en de gangbare aanvalspaden in hybride en cloudomgevingen. Beide benaderingen hebben een keerzijde: een afwijkingsmodel kan reageren op verandering die geen aanval is, een techniekmodel ziet vooral wat het is aangeleerd te zien.
Welke beter past, hangt af van hoe voorspelbaar je omgeving is en hoeveel capaciteit je hebt om alerts te beoordelen.
Netwerkmonitoring en zicht op het dark web
Twee functionaliteiten die specifiek naar Darktrace worden gezocht, verdienen aparte uitleg.
Netwerkmonitoring is het fundament: Darktrace analyseert het verkeer in je netwerk om het normaalbeeld op te bouwen dat de detectie voedt. Dat is iets anders dan de netwerkmonitoring uit de beheerhoek, waar het over beschikbaarheid en performance gaat. Hier is de vraag niet “draait het”, maar “gedraagt het zich zoals gisteren”.
Attack surface management kijkt naar buiten in plaats van naar binnen: welke systemen, domeinen en diensten van jouw organisatie zijn vanaf internet zichtbaar, inclusief wat ooit is opgezet en nooit is opgeruimd. Dat is aangrenzend aan wat vaak dark web monitoring wordt genoemd, maar niet hetzelfde.
Wanneer je Splunk en Darktrace combineert
De interessantste inzet is niet de keuze maar de combinatie, en die is logischer dan hij klinkt.
Darktrace signaleert een afwijking: een server praat opeens met een bestemming die hij nooit eerder benaderde. Op zichzelf is dat een melding zonder context. Stuur je die melding door naar Splunk, dan komt hij naast je firewalllogs, je authenticatiedata en je endpointgegevens te liggen, en kan een analist in één zoekopdracht zien of er kort daarvoor is ingelogd vanaf een ongebruikelijke locatie, of het account recent nieuwe rechten kreeg, en wat er verder op die server gebeurde.
Dat is de rolverdeling die in de praktijk werkt: Darktrace als sensor die opmerkt wat je niet had gedefinieerd, Splunk als plek waar de melding context, historie en herleidbaarheid krijgt. Het brengt ook een randvoorwaarde met zich mee die vaak wordt onderschat, die integratie moet je inrichten en onderhouden, en de meldingen moeten in een proces landen waar iemand ze daadwerkelijk oppakt.
Hoe je deze keuze aanpakt
Begin niet bij de producten maar bij de vraag welke blinde vlek je op dit moment het meest kost. Kun je na een incident reconstrueren wat er gebeurde? Dan is detectie waarschijnlijk je gat. Zie je afwijkend gedrag pas als een gebruiker belt? Dan is dat het.
SMT is Splunk Elite Partner en Darktrace Premier Partner, en werkt met beide platformen dagelijks, dat maakt het makkelijker om deze afweging eerlijk te maken dan wanneer we er maar één zouden voeren. Wil je sparren over hoe je stack er nu voor staat, dan kijken we daar graag met je naar via de Darktrace-pagina of de Splunk-pagina. Heb je vooral capaciteit tekort om meldingen op te volgen, dan is dat een gesprek over Managed Services.
